Hayat aslında bir “yol” benim için. “İstanbul’a gidince bankaya uğrayayım, telefon faturamdaki anormalliği halledeyim, arabamın yıllık sigortasını ödeyeyim” falan demiyorum artık. Arabanın sigortasını Elazığ’da yatırıyorum. Telefon faturamdaki anormalliği Balıkesir’de hallediyorum. Her şehirde yürüyüş yapıp, her pazardan ufak bir poşetle trenime dönüyorum. Hiçbir şeyden geri kalmış gibi hissetmiyorum kendimi. Filmlerim, kitaplarım, telefonun ucunda sevdiklerim var. Bütün ülke benim! Nerede ne istersem, yapıyorum. Ben teslim oldukça, tren bana bir sürü eğlence sunuyor... Bütün aktiviteleri izledim, birçoğunu çektik. Geçenlerde aklıma komik olabilecek bir şey geldi. Akbank Çocuk Tiyatrosu’na “Ben bir oyununuzda sahneye çıksam keşke” dedim. Ciddiye aldılar. Bana rol yazdılar, kostüm ayarladılar. Prova yaptık; dansları çalıştık. Makyajımı Sarp (Aydınoğlu) yaptı. Hayrettin (Arslanoğlu) Abi’yle rolün üzerinden geçtik. Asiye (Çeviker) Hanım poşumun son ayarını halletti ve sahnedeyim. Bende başörtüsü gibi duran poşumla; daha çok Arap bacı gibiydim... Hala gülüyorum...

Yol çizgisi boyu yaşam çizgisi değistiren çok şehit vermiş dağlarının sarıya çalan yeşilini gördük bugün Elazığ’ın. Yol yol başka kale kapı duvar yaşamların nefes aldığı dağlar… ’önü başkadır, ardı başka’…Böye dedi köy kahvesindeki dedem. ‘içi seni dışı beni’…Elleri katıldı sonra anlatıma. Kırışık, nasırlı, emek elleri. Uzattı işaret parmağını saat iki yönüne, tepelerdeki yaşamı anlattı bana. Herşeye rağmen bir bardak çayın nasıl insanın içini ısıttığından bahsetti. ‘gerçekte inanmadığın bir şey için çabalamak çok acı dedi. Tüm bu konuşma sırasında belki hiç üzerinde durmadı bu cümlenin, belki hiç farketmedi bile ne kadar inanarak, hissederek söylediğinin. Öyle yalan, öyle kurmaca bir ‘iç’ten bahsettiki cümlede, kanıtsamışlığında kendi bile farketmedi kelimelerin büyüklüğünü. ‘gerçekte inanmadığın bir şey için çabalamak’… Louis Ferdinand Celine’in ‘Gecenin Sonuna Yolculuk’ kitabında geçen bir cümleyi aklıma getirdi bu söz. ‘Atlar bayağı şanslı, çünkü her ne kadar onlar da bizler gibi savaşın ceremesini çekiyorlarsa da, hiç olmazsa onu desteklemeleri, gereğine inanır gibi yapmaları beklenmiyor onlardar. Bahtsız ama özgür atlar!’… Ben dinleyendim, dedem şahit, anlattıkları yaşayan… ben yalnızca üzülendim, dedem yalnızca izleyen, anlattıkları ise yalnız’ca yaşayan…. Kalabalık bir okul dizisinin yanına gittim sonra dedemin elini öperek. Elimde fotoğraf makinesi , yanaştım kavruk tenli mavi önlüklü iki çocuğun yanına, kaldırdı hemen iki elini, heybetiyle durdu karşımda ‘çekmeyesen ki günahtır abla’ dedi kaşlarını çatarak. O kadar emindi ki ezberinin doğruluğundan, o kadar tereddütsüz savundu ki tezini… Sert bir tavır var hepsinde. O küçük bedene sığmayacak, sığmadıkça taşacak bir büyüklük peşindeler. Varoluş biçimlerini buna göre şekillendirip, ‘hey gelecek kötü niyetli deyyus, yoktur sana benden et, edemezsin liğme liğme’ demeye çalıyor bakışları. Konuşurken önce bu duvarla helalleşmen, alacağın vereceğin kalmayınca, kabul edilirsen eğer berisine, han kapısını aralayıp girebiliyorsun içeriye. İçerisi öyle çocuk ki! Tıpkı olması gerektiği gibi! Işıl ışıl çocuk gözleri duvarın ardına saklanmış. Henüz şekillenmemişse varoluş gailesi, 15-20 dk veriyorum kapı duvarı geçmek için. Anlarsa senden bir zarar gelmeyeceğini, biraz da onun dilinden konuşursan eğer, çok değil 15-20 dk sonra buluyorsun çocuğu. O bu duvarı örmeye mahkum görüyor kendini. Çünkü o ne üzülen, ne izleyen. O yaşayan… Bahtsız at!...