Yol almayı seviyorum. İnandığımız ve desteklediğimiz şeyler için hep bir uğraş içinde oluyoruz ya, o nedenle bu işi yaparken yol alıyor olmak ayrı bir anlamlı geliyor. Her garda yeni bir dokuyla tanışıyoruz. Çocuklar erkenden gara gelmiş, gelecek trende ne olduğundan tam da emin olmadan ama biraz da tahmin ederek merakla bekliyorlardı. Kars’tan beri çocukların ilgisi ve kalabalıklığı gerçekten enerji veriyor. Birlikte oyun oynadığımız üç arkadaşım oldu Aşkale’de. Elanur, Kardelen ve Şeyma. Oyunumuz bitiyor geri geliyorlar. Tekrar oynayabilir miyiz? Oynuyor. Aradan zaman geçiyor ve bir daha. Sonra oyunu başka çocuklarla oynarken gelip çekiştiriyorlar. Gösterinin nerede olacağını, onların da yapıp yapamayacağını soruyorlar. Akbank Çocuk Tiyatrosu “En Mutlu Kim” saat 14:00’da sahnede diyorum. Ama aynı soruya devam, onların sabırlı anlatışlarının ardından onların kendi oyunlarını sergilemek istediklerini anlıyorum. Ve bu üçlüden Aşkale’de bana özel bir dans ve müzik gösterisi izliyorum. Sahne yerleri karışık olsa da, onlar kendi sahnelerinde çoktan varolmuşlar. Tüm gün çeşitli şekillerde beni gülümseten arkadaşlarım artık öğle vaktine yaklaşırken standın yanında benimle duruyorlar. Aşkale’nin soğukluğu, garın karşısında görünen yeşil evlerini, evlerine birkaç sokak uzaklıkta görünen okullarını, yaşlarını, neler yaptıklarını derken sohbet epeyce uzuyor. Üşüdüler ama yine de gardan karşı evlerine gitmek istemediler. Ya birşeyleri kaçırırsak? korkusu. Dün Eylül’ün yaptığını bu sefer onlar yapıyor. Masadaki İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’nin her maddesi sesli sesli okunuyor. Biri diyor, “Ben daha hızlı okuyorum, o birinci sınıfta ben dördüncü sınıftayım. Bak buradaki tüm maddeleri okudum şimdi de şunu okuyorum.” Büyüklerden ziyade bizi yalnız bırakmayan çocuklardan bu üç arkadaş heyecanla tiyatroyu beklediler. Yalnız beklerken biraz üşüdük ama, gitmedik. Bekledik. Yağmurun da başlaması ile bu sefer tiyatro oyunu bekleme salonunda büyük kalabalığa oynandı. Tiyatronun başlamasıyla bu üç arkadaşım da koşarak gittiler. Onlardan duyduğum son şey “Bugün çok güzeldi.”oldu. Akşam TCDD’den Fatih, “Üç küçük kız tüm tren boyunca seslenerek Ela Abla nerede? diye seni aradı” dedi. Sabah Aksanat’tan Burcu, oyundan sonra üç kız “Ela Abla da sizle mi gelecek?” diye sorduğunu söyledi. Trende beni arayan üç arkadaşın siz olduğunu, Burcu isminizi söylemeden önce de tahmin etmek zor olmadı. Ela Abla nerede derseniz sabah Erzincandaydık, şimdi Kemah’ta. Tren rayları çalışmaya başladı bile yarına başka bir şehirdeyiz kızlar. Sizi tanıdığıma sevindim. Sanırım iki gün önce trenden Esin’in dediği gibi bazen masalın içinde hissediyorsun kendini burada. Her göz açıp kapamanda farklı bir şehre ve yüzlere bakar buluyorsun kendini. Karşılaşmak üzere...

Uykuda yol olmak güzeldir… Bugün sabah tren, Kars’tan Sarıkamış’a doğru hareket ettiğinde derin uykumdan uyandım, pencereden yola bakıp bunu düşündüm. Yol olmak güzel şey… 2 haftadır yol olmanın, karayolu çizgisi değil belki ama tren rayı hattı boyunca düşlere dalmanın keyfini yaşıyorum. Burdur Göl’ünün havasında uykuya dalıp, Isparta’nın gül kokulu sokaklarında yeni bir güne başlıyoruz. Her sabah, gerine gerine aldığımız her nefes, başka bir coğrafyanın, başka bir kültürün kokusu. 53 gün sürecek bir göç… 60-70 kişilik bir güruh, soğuk şehirlerden sıcak şehirlere, sıcak şehirlerden soğuk şehirlere göç ediyor. Her durakta duruyor, öylece bekleyen güzel yüzlü insanların hayatlarına dokunuyor. Bugün ilk defa içimi sızlatacak kadar derinden hissettim öylece akan bir hayatın içinde, belki bir ömür hatırlanacak bir anın kahramanlarından biri olduğumu… Az ötedeki otlakta bırakmış dedesi ile malları, ninesinin sıcak ekmeği çıkmadan tandırdan, evinin yolundan geçerken, ömrünün ilk tiyatrosunu izlemek için duruyor sesli kalabalığın önünde. Annesi bağırıyor arkadan, çınlıyor annenin sesi kulaklarında, geçemiyor lakin Hayrettin Abi’nin uzun havasını. Gülüyor sonra Keloğlan’ın şarkısına gözlerinin etrafında iç iç kırışan çizgiler oluşana kadar. Kocaman kocaman açıp gözlerini sonra, fotoğraf makinesini farkediyor kolundan tutan annesinin eteğine yaslanırken. Öpüyorum ‘iç’i niyetine yanağını, kocaman gözlerini kısıp bu sefer, kocaman gülüyor bana. Bitiyor kesitteki rolüm, iniyorum sahneden, ben kendi hayatıma Ayşe kendi hayatına gidiyor defalarca arkasını dönüp el sallayarak. Gözden kaybolana dek bakıyorum arkasından, bir defa daha yol olmanın, başka ömürlerin içinde metnini okumadığım bir rolün sahnesinden inmenin güzelliğini yaşıyorum. Yol… Güzel şey….