Sarıkamış'a doğru gidiyoruz, saat sabah yedi falan herhalde, kompartımandayım, parmaklarım tuşlarda, aklım duvardaki resmimizde, onu çektirdiğimiz günde, bir yandan gözümün ucuyla geçtiğimiz köylere bakıyorum. Ankara'yı geçince her şey değişecek diyorlardı. Dün etkinliğe değil, sadece gezmeye yetişebildim, ondan bir şey diyemem. Peyzaj zaten değişti. Kars'ı azcık görebildim ama İhsan sağ olsun, o kadar özel yerlere götürdü ki.. Tekrar gelmek farz. Kale, Rus binaları malum. Bir de Barış ve İnsanlık Anıtı var ki bundan biraz bahsetmeli. Eski Belediye Başkanı, bu topraklarda dökülen kana ve soykırım anıtlarına karşılık bunu yaptırmak istiyor. Otuz metrelik devasa bir heykel, cinsiyetsiz iki kişi karşılıklı duruyor, biri el uzatmış, diğeri onu tutup tutmamak arası tereddüt içinde. Gürcü Anası'nı andırdı, pek de şaşırtıcı değil tabi coğrafyayı düşününce. Henüz tamamlanmamış, hatta el heykellerin yirmi otuz metre önünde duruyor. Işıksız bir tepe, in cin top oynuyor, fotoğraf çekmek için sıcak arabadan Kars soğuğuna çıkınca nutkum tutuluyor, yıldızları izliyorum. Devasa mermer el, karanlığın içinden beni boğmak için çıkmış sanki, yanına yaklaşamıyorum, güzel kareler çekemiyorum belki ama o manzarayı unutamam ki zaten. Heykel için yıkım kararı verilmiş, tam hatırlamıyorum, mercileri yanlış yazmak istemediğim için ayrıntıya giremiyorum. Yıkılıp yıkılmaması değil de, bir şeyler değişse artık.
